MINIX
| MINIX | |
| Rodzina systemów operacyjnych Unix (uniksopodobny) | |
Interfejs użytkownika |
|
| Producent | Andrew S. Tanenbaum |
| Aktualna wersja | 3.2.1 (21 marca 2013) |
| Jądro | mikrojądro |
| Licencja | licencja BSD |
| http://www.minix3.org/ | |
MINIX - niekomercyjny system uniksopodobny.
Obecnie jest to w pełni funkcjonalny system operacyjny, dostępny na licencji BSD, co umożliwia swobodną (z kilkoma zastrzeżeniami) dystrybucję i modyfikację kodu źródłowego systemu MINIX.
Spis treści
Historia[edytuj | edytuj kod]
Powstał w 1987 na platformę x86. Późniejsze wersje Miniksa działały również na platformach opartych o procesor Motorola 68000 (Apple Macintosh, Amiga i Atari ST), a także na stacjach roboczych Suna (SPARC). System miał małe wymagania sprzętowe, dzięki czemu mógł być uruchamiany także na przestarzałych komputerach PC, takich jak XT i AT.
System operacyjny MINIX został napisany przez Andrew Tanenbauma z holenderskiego uniwersytetu Vrije Universiteit w Amsterdamie. Był on dodatkiem do jego książki Operating Systems: Design and Implementation (ISBN 0-13-637331-3). Znaczna część kodu źródłowego (12 tys. linii) tego systemu operacyjnego jest umieszczona w tej książce. Większość jest napisana w języku C. Celem autora było stworzenie systemu operacyjnego do celów edukacyjnych. Była to główna funkcja MINIX-a w wersji 1 i 2, jednak od wersji 3 postawiono przed systemem nowe cele. MINIX 3 ma być użytecznym i wydajnym systemem operacyjnym przeznaczonym m.in. do systemów wbudowanych, zachowując jednocześnie swoją przydatność w edukacji.
MINIX stał się źródłem inspiracji Linusa Torvaldsa do napisania Linuksa. Razem z FreeBSD systemy te stopniowo przyciągnęły rzesze programistów, którzy preferowali pisanie otwartego oprogramowania w otwartym środowisku (mimo bardzo niewielkich opłat licencyjnych za Miniksa).
MINIX 3[edytuj | edytuj kod]
24 października 2005 pojawiła się nowa wersja Minixa - MINIX 3. Jej cechy charakterystyczne to:
- niewielki rozmiar jądra systemu (ok. 3900 wierszy kodu źródłowego)
- modularność
- wysoka niezawodność, elastyczność i bezpieczeństwo
- wielozadaniowość
- niewielkie wymagania sprzętowe
- możliwość zastosowań w tzw. systemach wbudowanych np.:
- aparatura kontrolno-pomiarowa
- sprzęt audio-wideo
- telefony komórkowe
Książki[edytuj | edytuj kod]
- Andrew S Tanenbaum, Albert S. Woodhull, Operating Systems Design and Implementation (3rd Edition), Prentice Hall 2006. ISBN 0-13-142938-8